แม่ใครใครก็รัก โดย อ.ปิยะลักษณ์ เอื้อกมลสุโข
posted on 16 Aug 2010 11:07 by srivikorn
วันนี้ วันแม่......วันที่ใครๆก็จะพาแม่ออกไปทานอาหารกลางวันกัน....ทำให้ร้านค้าคิวแน่นเอียด...เปลี่ยนไปทานอาหารเย็น ก็ไม่พ้นเล่นเก้าอี้ดนตรีกันอีก....สนุกดี... 
ปีนี้ครอบครัว อ.ปิ จึงพาแม่ไปฉลองวันแม่ตั้งแต่อาทิตย์ที่แล้ว...ไปทานอาหารกลางวันกันที่บ้านกลางน้ำ ติดแม่น้ำเจ้าพระยา....บรรยากาศดี อาหารอร่อย....อร่อยฉึกฉึก....
ส่วนวันนี้ที่เป็นวันแม่ เราก็นัดกันไปหาป๊า...พ่อของเรา...ที่วัดพิชัยสงคราม อยุธยา...
ป๊าไปอยู่กับ อากง และอาม่าได้ 8 ปีแล้ว....อยู่ในเจดีย์เดียวกัน...ติดริมน้ำ...บรรยากาศดี...แต่ตอนนี้ เจ้าอาวาสบอกว่า จำเป็นต้องย้ายที่อยู่ของตระกูลเราไปอยู่ในห้องแอร์ที่สร้างขึ้นใหม่ ....เพราะที่ตรงนี้เขาจะบูรณะ...
วันนี้ เราจึงไปดูว่า ป๊า+อากง+อาม่า...พ่อแม่ลูก...เข้าไปนอนในห้องแอร์หรือยัง....อิอิ.. 
ปรากฎว่า...ไปได้จังหวะที่ชาวบ้านกลุ่มหนึ่งมาทำบุญกัน พระกำลังสวดมนต์พอดี พวกเราจึงได้ร่วมทำบุญด้วย และจบด้วยมีตัวแทนของชาวบ้านขึ้นกล่าวนำพวกเราถวายพระพรสมเด็จพระราชินีด้วย... 
แล้วก็รับน้ำมนต์จากหลวงพ่อซะชุมฉ่ำ...จากนั้น เจ้าหน้าที่ของวัด พาพวกเราไปดูห้องใหญ่ที่เก็บกระดูกของบรรพบุรุษ....ซึ่งพวกเราก็ได้พบป๊า...มีเลขเด็ดมาฝากด้วย เพราะที่ตั้งของป๊าอยู่หมายเลข..008 
พอจบงาน ปัน ปัน และแปะมิ้ง รีบเดินไปซื้อล็อตเตอรรี่ในวัด คาดว่า... อากงคงมาให้ลาภ....คงต้องรอดูว่าจะแม่นมั๊ย.... 
ปีนี้ แม่ อ.ปิ 75 แล้ว เริ่มบ่นมากขึ้น..ถ้าม๊าตาย ใครจะดูแลเสื้อผ้าให้ ...ใครจะดูแลปัน ปัน....ใครจะปิดประตูบ้าน....แป่ว....ยิ่งมีข่าวพวก 18 มงกุฎหลอกเงินจากตู้ ATM แม่ยิ่งห่วง...บัตรในกระเป่าจะเอาไปทำไมเยอะแยะ..แม่ว่า อ.ปิ... เก็บไว้ที่บ้านนี้แหละ.. นี่มันบัตรสมาชิก...ม้า... เอ้า บัตรประชาชนก็อย่าเอาไป... เดี๋ยวหายแล้วยุ่ง อำเภอดุจะตาย...อุย สมัยนี้ ลองมาดุซี จะฟ้องศาลปกครองซะเลย....
เป็นห่วงลูก..หลานทุกคน ...ทุกเรื่องไปหมด...พอไม่เชื่อก็จะน้อยใจ...แถมสุขภาพขาก็ไม่ค่อยดี ปีนี้เลยไม่ได้พาไปเที่ยวต่างจังหวัดกันเหมือนปีก่อน ๆ...
อ.ปิ ว่าจะพาไปซื้อกระเป่าหลุยส์ซักใบ....หลุยส์ติงต๊องนะ...ฉึกฉึก...แม่อยากได้...แถวสวนหลวง ร.9 จะมีมั๊ยน้อ...แม่ อ.ปิ เป็นโรคจิตชนิดหนึ่ง....ล้อเล่น...เห็นกระเป่าไม่ได้ อยากซื้อ แต่ไม่ค่อยเอาออกมาใช้ ซื้อมาเก็บ..จะใช้ทีเสียดาย..
เขาว่าคนเรายิ่งอายุมาก ขี้ใจน้อย...เพิ่งได้ประสบพบเจอก็แม่เรานี่เอง บางทีพูดอะไรผิดหูนิดหนึ่ง แม่ก็จะน้อยใจมากๆ แล้วก็ว่าตัวเอง เราก็รู้สึกเสียใจไม่น่าพูด ไม่น่าต่อล้อต่อเถียงเลย บาปกรรมจริงๆ... 
หลายวันมานี้ มีโอกาสได้นวดเท้า ประคบร้อน ทายาที่ขาให้แม่...ก็รู้สึกดีมากๆ เหมือนว่ากำลังตอบแทนพระคุณแม่อยู่ ไม่ได้ก้มกราบ เพราะกลัวแม่จะถีบเอา...คนจีนไม่ค่อยทำอะไรแบบนี้ มันเขิน...แม่ชอบบอกว่า พ่อแม่รักอยู่ในใจ เขาไม่แสดงออก... 
4 วันที่หยุดอยู่บ้าน...จึงตั้งใจไว้ว่า จะไม่ทำให้แม่หงุดหงิด... น้อยใจ...จะอดทนไม่โต้เถียง...เพื่อให้แม่สบายใจ..เพราะปกติ อ.ปิ กับแม่ คุยดีๆกันได้ไม่เกิน 20 นาที ความเห็นก็จะเริ่มแตกต่าง ตั้งแต่เรื่องละคร ไปถึงเรื่องการเมือง....
ด้วยความที่แม่ทุกคนมักเห็นลูกตัวเองไม่โตซักที...อายุ 50 ก็แล้ว ยังสอนเหมือนเด็กอายุ 15. เลย.....เหนื่อย...เล่นเกมสื farm ville ใน face book ยังโดนแม่ดุเลย...ใครจะเชื่อ...ต้องคอยแอบเล่นตอนแม่หลับ...อย่านึกว่าม้าหลับนะ เล่นเกมส์อยู่ใช่มั๊ย...อูย..หมูฉึกฉึก 
แต่อยากบอกว่า ถ้าวันใด ไม่มีเสียงของแม่พูด...บ่น....ดุ.... หัวเราะ... ให้ได้ยิน วันนั้น อ.ปิ คงเฉาตายแน่...คิดๆแล้ว ขอให้วันนั้นเป็นวันที่โลกแตก..ทุกคนต้องตายพร้อมกันหมด....อ.ปิ จะได้ไปอยู่กับแม่บนสวรรค์ ไม่ต้องอยู่เดียวดายโดยขาดแม่... 
ถ้ารักแม่ ก็อย่าทำให้แม่เสียใจ เสียน้ำตานะคะ.....พยายามทำให้แม่มีความสุข หัวเราะเยอะๆ จะได้อยู่กับเราไปนานๆๆๆๆๆ...... 
//จาก http://cms.srivikorn.ac.th/svk_forum/index.php?topic=2944.0

....ทำหน้ามันๆหน่อย.....